Dernek yöneticisi arkadaşlarımızın ,köy sitesi yazılarından , ileri derecede yıpranmış bulunan eski köy okulumuzun, tamir ve bakım çalışmalarına başlanıldığını, memmuniyetle öğrenmiş bulunuyoruz.

İlkokul 1.ci sınıfı köyümüz öğretmenlerinden Eğitmen Mollahüseyin hoca'da 4.cü ve 5.ci sınıfları Hurşit Yavuz hoca da okuyarak 1967 yılında diploma aldım. Ortaokul ve üniversite dönemlerinde, pek çok öğretmenden ders almış ve aradan uzun yıllar geçmiş olsa da, geriye dönüp baktığımda , ilkokul anılarımın hafızamda kalıcı yer edindiğini görüyor, harcımızda katkısı olan hocalarımızdan bahsederek, onları da anmış olacağımızı düşünüyorum.

1940 'lı yıllarda, milli eğitimde yeterli öğretmen bulunamadığı için, köylerde eski türkçe bilen insanlar, eğitime tabii tutularak köylerinde maaşlı olarak görevlendirilmiş, eğitmen olarak sıfatlandırılmışlardır.

Bizim eğitmenimiz ve köylümüz olan mollahüseyin hoca,(Altuntaş ailesine mensup) derslere başı açık girer,temiz giyinir, anımsadığım kadarı ile kıravat takmazdı.İleri yaşlarda olması nedeniyle haddinden fazla asabi mizaçlı olduğunu düşünürüm. En iyi okuyanlar, en önde olacak şekilde sıralama yapan farklı bir eğitim anlayışı vardı. Çocuk pisikolojimizden fazla anlamaz, torunlarıda dahil dayak atmada eşit davranırdı. Ben ,3.cü sınıfta iken vefat etti, Türk bayrağına sararak devlet töreni ile defnettik. Köy mezarlığı musalla taşı önünde cenaze namazına öğrencileri olarak arka sıralarda katıldık. Duygu yüklü konuşmalar nedeniyle ağlayan arkadaşlarım olduğunu hatırlarım.

Hocamızın zamanında,sınıfımızdaki kara tahtayı, evlerimizden getirdiğimiz idare-gaz lambası isleri ve yumurta aklarını karıştırarak boya yapar boyardık. Yazı yazdığımız tebeşirlerde, tarafımızdan,alçı ve kireç taşlarının ocaklarda yakılması suretiyle imal edilirdi. Defter, kalem, silgi, kalemtraş az bulunan kıymetli evraklardandı.Bugün bile iki yüzünü kullanmadan kağıtları atamam. Hocanın ruhu şad olsun diyorum.

3.cü sınıfta okur iken, eğitmen ölmüş, okulda Zeynel Hoca yalnız kalmıştı. Bir taraftan bütün sınıfları idare etmeye çalışırken, öbür taraftan da evlilik hazırlıklarında bulunuyordu. Yüzünü nadir görüyorduk. Sınıfımızda olduğu derslerinden birinde,kız arkadaşıma laf attım. Hadise hocaya intikal ettirildiğinde,kesin dayak yiyeceğimi düşünürken, olayı boyutları içerisinde değerlendiren ve yatıştıran müsamaha ve hoşgörüsüne mashar oldum. Düğünününde de çok eğlendiğimi belirtmeliyim. Benmi okulu kırdım, yoksa hoca mı düğünü şenlikli geçsin diye okulu tatil etti tam hatırlamıyorum ama çatak mevkii tarafından köye giren görkemli gelin konvoyu,pehlivanların harman yerlerinde davullu zurnalı güreş tutmaları, bol dağıtılan şerbet , üzüm leblebi gibi olmazsa olmaz düğün yiyecekleri ile anılarımda yer bulan güzel bir düğün olmuştur.

İlkokul 2.ci ve 3.cü sınıflarda okur iken, okulda pişirilerek servis edilen ve bizlere hocalarımız tarafından iman kuvvetiyle yedirilen, süt tozundan yapılma pirinç çorbaları da unutamadığım anılarım arasındadır.

Köy öğretmenliği ile yetinmeyip kendisini geliştirerek milli eğitim kadrosunda ve üst mevkilerde hizmet yapan hocamızla, birkaç yıl önce bir düğün töreninde karşılaştık. Kısa ve hoş sohbetimiz oldu. Kendisini saygıyla selamlıyorum.

Hurşit hoca, ailesi ile birlikte okulumuzun hemen bitişiğindeki öğretmen evinde kalırdı.Büyük kızı suzan ile aynı sınıfta okuyorduk, fakat kendisi arkadaşlık ilişkilerinde mesafeli durur, erkeklerle olduğu gibi, kızlarla da fazla bir samimiyet kurmazdı. Diğer kızı suna, 2.ci sınıfta okur, oğulları Ulvi ve Suzi 'de ayak altında dolanır dururlardı. Hoca her gün iki paket filitresiz bafra sigarası içer, kızınca çok agresif olurdu. Okul çatısında eskiyen marsilya kiremitlerini yenileme ve aktarma işleride dahil olmak üzere, odun kırma, su getirme, mıntıka temizliği gibi işler, gündelik vazifelerimiz arasında sayılırdı. Teneffüs aralığında ,top oynarken kırdığım pencere camını, hocanın gazabından korunmak için alelacele takdırtdığımı hatırlarım.

Daha sonraki yıllarda hoca da bizim gibi İstanbul'a göçtü. Öğretmenlik yaparken okmeydanı semtinde kırtasiye dükanı açtı fakat yürütemedi. Oniki eylül döneminde Hürriyet mahallesinde uzun dönem muhtarlık yaptığını biliyorum. Sonraki yıllarda erken yaşta ölen oğlu Ulvi'nin cenazesine katıldım, fakat aileden kimse ile karşılaşamadım. Baba ve oğul her ikisine de rahmet dilerim.

Hurşit hoca, her konu da fikri olan bilge bir insandı. Dersleri kolay anlaşılır biçimde anlatırdı. Özellikle,arıcılık dersini anlatırken can kulağı ile dinlediğimi ve etkilendiğimi belirtmeliyim.Modern insanın nasıl düşünmesi ve davranması gerektiği hakkında da bilgiler verir,köy dışından gelen öğretmenlere , köylüler tarafından düzgün yemek verilmesi hususunda hassas davranırdı. Öğretmen okulu ve yatılı okul imtihanlarında başarılı olunması için, test türü çalışmalarla derslerimizi destekler ve bizleri teşvik ederdi. Benim dönem mezun her öğrencinin, bir hayır işi yaptıracağına dair hoca'ya sözü olduğuna şahidim. (Çeşme yaptırma, ağaç dikme vb. gibi) .

İlk okulu köyde okuyan yüzlerce insanımızın acı-tatlı okul ve çocukluk anıları taşıdığı, havasını teneffüs edip,tozunu yuttuğu okulumuzun onarımı hususunda, organizasyonu gerçekleştiren başta dernek yönetimi olmak üzere, muhtarlığa ve yardımda bulunan , gayret çeken duyarlı insanlarımıza kolaylıklar ve başarılar diliyorum.

Saygılarımla

17.07.2010